و اما طنز، در مورد طنز باید بگویم اکنون به سنی رسیده ام که برای خنداندنم باید به همان شیوه های قدیمی متوسل شد. خدا بیامرزد مرحوم پدر را، هیچ وقت معلوم نبود نشگون می‏گیرد یا قلقلک می‏دهد. اما من بی انصافی نمی‏کردم و همیشه می‏خندیدم. به یاد ندارم از آن سن به بعد هیچ چیز من را آن‏طور مجبور به خنداندن کرده باشد.

– —– — – — —– – — —- —
—– — – – — – —– – — — –

“ما پیروز شدیم”
قسمتی از قصیده ای بود
که تشییع کنندگان
بر مزارم میخواندند

تنها موردی که قبل از انقلاب مردم خوشحال بودن یک ساعت قبل از انقلاب بوده اونم تازه مردم خوشحال بودن داره یک ساعت دیگه انقلاب میشه.

بیست سالم بود، به زور ِ شلاق ایمان آوردم. بعدها فهمیدم زور ِ شلاق، برای همان ایمان نیاوردن بود. سی سالم که شد، خودم، قبل از ایمانم از دست رفتم. هنوز هم که هنوز است حسرت ِ نماز می‌برم. شلاق من را نه بی ایمان کرد، نه با ایمان. هنوز هم نمی‌دانم. شلاق من را نادان کرد، بلاهت ِ من ارتباط ِ مستقیمی داشت با توسری هایی که خوردم. چادر ِ نماز ِ مادرم هیچ گاه برایم مقدس نبود. اما به ولله قسم شلاق ِ پدرم را به اندازه ی نمازهای مادرم دوست داشتم. و هر دو را ترک کردم، بس که سنگین بودند. حماقتم من را از خودم متنفر می‌کرد، که از شلاق ِ پدرم متنفر نبودم. آخر نمی‌دانستم، از این قفس کجا می‌شد گریخت؟

می‌گریست، و من احساس می‌کردم بیش از آن‌ که واگیر داشته باشد، درد دارد …

.

The woman, seeing my reaction, came up to me and put her hand on my cheek and said Insha’Allah, which is ‘God’s will’. These people over there – it doesn’t matter what bad things happen to them – they can accept it as God’s will. They’re deeply religious. It wasn’t God’s will, it was my fucking order. I gave the order to fire those rockets into that building, and I killed a family.

+

بیشتر :  + و +