73-

ژوئیه 8, 2013

 

فرشته!
پیله نشکن
پروانه تو بودی!
تو پروانه
اسم مستعارم بود.
پروانه،
پروای من از نه گفتن بود
از نه گفتن بود که نشکست
که نشکند نه آرزو نه کاش پروانه!
نه کاش پروانه.
من میشکستم که پیله میشکست
که میشد که میشکست
نسناس.
نسناس که میشد دنیا نسناس میشد، پروانه!

×

چهل سال گذشته است
من هنوز نگذشته‌ام.
چهل تا روایت است،
و چهل بار اسم تو تکرار میشود.
اما
کدام شاعر می‌تواند تو را ادعا کند؟
و اگر نفس کم نیاید،
مگر شعر هم تمام می‌شود؟
دروغ است
پروانه!
فرشته!
اندوهِ مرگ،
ابتذالِ مرا و
شعرِ تو را تعریف میکند
و تمام میشود.

برای دانلود پایان
اینجا کلیک کنید.

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: